In the end

Son de piano.

Unha melodía fermosa.

Unha melodía que evoca a fin.

Que fin?

(Eu só sei que o tempo pasa, que o tempo é fermoso, que o tempo é unha trampa. Eu só coñezo o son dos segundos, que non importa o que fagas, porque o tempo segue a avanzar. Tic, tac, triste resoar)

Intento alcanzarte, pero esvaéceste.

E, ao final, nin sequera importa.

Nin sequera son real.

E estes pasos que avanzan desaparecerán no vento.

Nada quedará.

Só o tempo.

(Os pasos non son verdadeiros, tampouco as feridas nin o sangue que me esvara polas meixelas. Porque só son espellismo, ilusión perdida, segundos que nunca foron. Son, pero non son)

E intento alcanzarte, sempre o intento.

Aínda que sempre falle.

Sempre o intento.

Aínda que sempre caia.

E o perda todo.

E o piano soe e a melodía siga e a fin se aproxime.

Sempre a fin.

(Marchei sen sequera despedirme)